Mijn liefde voor keramiek begon bij mijn tante. Ze was keramist en ik vond het altijd heerlijk om haar aan het werk te zien en tijd door te brengen in haar atelier. Na een mislukte cursus pottenbakken (de draaischijf is gewoon niets voor mij), stapte ik snel over op handvormen — en toen viel alles op zijn plaats. Klei kneden is een van de weinige dingen in het leven die me in een meditatieve staat brengen, en ik heb het gevoel dat mijn werk dat weerspiegelt. Glazuren dwingt me dan weer om los te laten, iets wat ik heb leren waarderen en liefhebben.